The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











10/01/2014

Maniac (2012)

Maniac (2012)

Franck Khalfoun
Elijah Wood, Nora Arnezeder, America Olivo, Brian Ames,... 
Zie meer details
Wanneer je als acteur voor een lange tijd één van de meest geliefde personages in één van de populairste filmreeksen uit de moderne cinema mag vertolken, dan kan het gebeuren dat iedereen je voor de rest van je carrière als dat personage zal zien. Elijah Wood wou dit voorkomen en deed auditie voor de Maniac remake om zo Frodo voor eens en altijd achter zich te kunnen laten. 




Maniac zet in de openingsminuten meteen een donkere en grimmige toon met enkele hele simpele beelden van Frank, Woods personage, die door de achterbuurten van L.A. rijdt op zoek naar een volgend slachtoffer. We winden er geen doekjes om: Frank is een seriemoordenaar met verschillende psychische problemen, waarvan een serieus moedercomplex er slechts één is. Zijn moeder gaf hem weinig aandacht en was niet verlegen om met meer dan één man onder invloed van drugs en in zijn aanwezigheid de liefdesdaad te plegen. Van een vaderfiguur was geen sprake en zo werd een eenzame en zieke geest geboren. De man houdt er namelijk van om vrouwen op brutale wijze te vermoorden en hen vervolgens te scalperen.

De scalp neemt hij mee naar huis om die vervolgens op etalagepoppen aan te brengen. Zijn moeder liet hem een etalagepoppenwinkel na en de goederen zijn intussen een kleine fetish van Frank geworden. Er zit ergens diep in hem nog een onschuldige jongen die spijt heeft van zijn daden en via het hele scalpritueel probeert hij zijn slachtoffers in de poppen terug tot leven te brengen. Het is via die levenloze objecten dat hij de kunstzinnige Anna leert kennen wanneer die op een dag foto's aan het trekken is van zijn etalage. Zij probeert op haar beurt via foto's en lichtinval mannequins schijnbaar levend te maken. Deze gemeenschappelijke interesse zorgt ervoor dat de twee het goed met elkaar kunnen vinden. Al is het de vraag of Anna deze vriendschap wel zal overleven?

Nagenoeg het hele verhaal zien we door de ogen van Frank. Beelden van hem krijgen we dus enkel via reflecties in spiegels en ramen of op foto's. Een gewaagde, maar vooral geslaagde keuze, al passeren er misschien net iets meer spiegels de revue als normaal om toch weer even een beeld te krijgen van ons hoofdpersonage. Dit werkt heel effectief omdat we op deze manier als kijker continu vast zitten in een zieke geest, wat een beklemmend gevoel geeft van de eerste tot de laatste minuut. Enkel tijdens een paar flashbacks en twee moordscènes verlaten we deze point of view voor enkele seconden en krijgen we een derdepersoonsperspectief, symbolisch voor het feit dat Frank zich niet onder controle kan houden en de moorden zelf ook ondergaat en moet aanschouwen. Symbolisme vinden we tevens in de slotscènes van de film terug, die zeker voor interpretatie vatbaar zijn.

Grafisch is niet alleen het pov-standpunt opmerkelijk. Net als in het origineel uit 1980 wordt er veel gebruik gemaakt van paarse kleurtinten, tot in het kleinste detail toe: kledij, lippenstift, interieur,... noem maar op. Door het gekozen perspectief zien we alles op de voorgrond scherp en alles in de verte een beetje wazig. Des te slechter Frank zich voelt, des te waziger de beelden worden. Ook dit trouwens in combinatie met de paarse kleurtinten, zo krijgen we wazige kleurtonen in de achtergrond of net mooie scherpe paarse op de voorgrond. Het beste voorbeeld om het krachtige visuele aspect aan te tonen is de moordscène die eindigt met een reflectie van onze killer met scalp in hand. Een nagenoeg perfecte kopie van de heerlijke poster horende bij de originele versie. Dit alles onder begeleiding van knappe synthesizertunes die voor mij persoonlijk nog meer aanwezig mochten zijn doorheen de volledige film.

Wie nog twijfelde aan de (her)schrijftalenten van het duo Aja-Levasseur mag die nu wel voorgoed achterwege laten. Maniac is op sublieme wijze herschreven en hermaakt, trouw aan het origineel, maar kreeg toch een eigen gezicht met hulp van regisseur Franck Khalfoun. Oh ja, Elijah Wood is dankzij dit bloederig spektakel van zijn Frodo-complex af. Nu maar hopen dat hij geen Maniac-complex in de plaats krijgt.
 


Plaats uw reactie

Maarten Melon op 10/01/2014
Helemaal mee eens, vond ik de beste horrorfilm die ik vorig jaar zag.
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...