Pin (1988)
De jeugd van Leon wordt gekenmerkt door jaren van kilte. 
Frankenstein (1931)
Op een kerkhof wordt een begrafenisceremonie gehouden terwijl twee mysterieuze individuen het gebeuren nauwlettend bekijken.
Dracula (1931)
Na een lange reis bereikt makelaar Renfield eindelijk Transsylvanië, maar het laatste stukje richting het kasteel van Graaf Dracula verloopt uiterst...
Carnival of Souls (1962)
Organiste Mary Henry zit met twee vriendinnen in de wagen van haar trip te genieten tot het gezelschap uitgedaagd wordt aan een dragrace deel te nemen. 
Salon Kitty (1976)
In opdracht van de SS moet hoerenmadam Kitty haar befaamde bordeel Salon Kitty elders gaan uitbaten.











12/03/2012

The Stepford Wives (1975)

The Stepford Wives (1975)

Bryan Forbes
Joanna Eberhart verhuist, onder lichte dwang van haar man, met haar twee kinderen van New York naar het kleine voorstadje Stepford in Connecticut. De aspirant fotografe, die zich in New York wel eens durfde te roeren in feministische kringen, heeft het moeilijk te aarden in haar nieuwe omgeving waarin alle vrouwen wel heel zedig gekleed lopen en zichzelf helemaal wegcijferen om een zo’n ideale huisvrouw te kunnen zijn.
 




Dat verandert ietwat wanneer ze de flamboyante Bobbie (Paula Prentiss) ontmoet die zelf nog maar enkele maanden in het stadje resideert en qua karakter als twee druppels water op Joanna (Katharine Ross) lijkt. Samen willen ze een soort van women's liberation groepje oprichten als weerwraak op The Men’s Association waar hun wederhelften tot hun ongenoegen voor werden uitgenodigd. Een derde zielsverwante, Charmaine (Tina Louise), versterkt de gelederen en na veel moeite lukt het hen een eerste vergadering te beleggen. Ondanks de verwoede pogingen om een gesprek op gang te brengen over geld, hun mannen, wat er zich tussen de lakens afspeelt,... strandt de vergadering al snel wanneer blijkt dat de andere vrouwen onder elkaar druk aan het discussiëren zijn over welk middel nu net het beste is om vlekken te verwijderen. Wanneer Charmaine niet veel later, en schijnbaar op één nacht tijd, transformeert in een toegewijde echtgenote en vrome huisvrouw, proberen Bobbie en Joanna hier samen een verklaring voor te vinden. Binnen de kortste keren wacht Joanna echter nog een verrassing wanneer haar beste vriendin net diezelfde verandering ondergaat en de paranoia pas echt toeslaat.
 

 
The Stepford Wives is een verfilming van het gelijknamige boek van Ira Levin. Die naam doet hopelijk een belletje rinkelen want de man was ook verantwoordelijk voor onder andere Rosemary’s Baby, Sliver, The Boys from Brazil en A Kiss Before Dying. Nagenoeg al zijn romans werden ondertussen al minstens eenmaal verfilmd, de bekendste daarvan moet natuurlijk wel Rosemary’s Baby zijn (Roman Polanski, 1968). Dat het bronmateriaal met andere woorden best wel de moeite is mag je zeker stellen, al zijn de verantwoordelijken voor de verfilming ook niet van de minste! Zo schreef niemand minder dan William Goldman, verantwoordelijk voor de scripts van klassiekers als A Bridge Too Far, Misery, Chaplin,... hier het oorspronkelijke scenario. Regisseur van dienst was Bryan Forbes (The L-Shaped Room, Whistle Down The Wind,...) die in zijn beginjaren omschreven werd als een talentvolle mix van acteur, screenwriter en regisseur. Alles snor zou je denken, tot Forbes de eerste versie van het script kreeg van Goldman. De regisseur had nogal de gewoonte om zijn eigen vrouw (Nanette Newman in de rol van Carol Van Sant) in zijn films te casten, maar was niet te spreken over het feit dat alle vrouwen in Stepford zich nogal provocatief moesten kleden. Met als reden dat Forbes vond dat de lichaamsbouw van zijn vrouw hier niet voor geschikt was, veranderde hij het script zodanig drastisch met als resultaat dat er weinig ‘vlees’ op te merken valt bij de vrouwen in Stepford. Buiten enkele dialogen herschreef hij tevens het einde omdat die naar eigen zeggen te beangstigend was waarna de verdere samenwerking tussen beiden nogal stroef verliep. Grootste slachtoffer van deze opmerkelijke samenwerking was Peter Masterson, de mannelijke hoofdrolspeler, die bevriend was met Goldman. Het verhaal doet de ronde dat de man af en toe zijn kameraad opbelde om dialogen en scènes met hem door te lopen om te zien of er nog duidelijke veranderingen werden doorgevoerd. Indien wel probeerde Masterson, zogezegd in eigen naam, met de regisseur te praten om het originele scenario zoveel mogelijk in ere te houden.
 
The Stepford Wives wordt gekenmerkt door een traag tempo en de onderhuidse spanning doorheen de ganse film, want net zoals bij Rosemary’s Baby voel je als kijker onmiddellijk dat er iets niet pluis is waarna je je gedwee laat leiden doorheen de volledige speelduur. Dat Forbes talent had in de regiestoel is duidelijk. Zo schudt hij enkele zeer sterke scènes uit zijn mouw, de reeds genoemde mislukte vrouwenvergadering is er eentje, en is zijn visie van beeldvoering met momenten heel afstandelijk doch geslaagd observatief. Opvallend is wel dat, eens je de ganse film gezien hebt, de oplettende kijker ongeveer halverwege eigenlijk al kan weten hoe de vork in de steel zit. Het feit dat het scenario daarna op de proppen komt met alternatieven, is nog maar eens een bewijs van het talent van Goldman.
 

 
Tot nu toe geen vuiltje aan de lucht lijkt het, al zijn er wel enkele minpunten op te sommen. Zo voelde de meest cruciale scène van de film in mijn ogen nogal geforceerd aan. Het ganse “Look, I bleed!” segment tussen Joanna en Bobbie vond ik een te grote sprong in de gedachtegang van onze protagoniste om geloofwaardig over te komen. Net alsof men dacht de kijker lang genoeg aan het lijntje te hebben gehouden en het tijd was om zo duidelijk mogelijk te zijn, zonder daarvoor rekening te houden met de opbouw tot daar toe. Op de een of andere manier voelt de film ook aan alsof je kijkt naar een extra lange aflevering van pakweg The Twilight Zone. Hoewel kundig in elkaar gestoken, is de opbouw van The Stepfword Wives namelijk relatief standaard en kent de film net iets te weinig pieken in het middenstuk om echt van een superieur niveau te spreken. De laatste tien minuten zijn echter absoluut bevredigend en best wel disturbing te noemen, reden te meer om een aankoop of viewing van de film aan te raden.
 
Na diens release kende de film trouwens niet echt veel succes. Om nogal kortzichtige redenen kreeg The Stepford Wives van zowel critici als feministische groeperingen het label 'anti-woman' mee. Ondanks hevig verzet van cast & crew, die met handen en voeten onder andere probeerden uit te leggen dat het net de mannen zijn die afgeschilderd worden als 'groteske zwijnen', stierf de film niet lang daarna een stille dood. Pas jaren later werd de film herontdekt en wordt die vandaag de dag aanzien als een cultfilm. Niet meer dan terecht, al mag je je niet aan een absoluut meesterwerk verwachten.

 
Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...