The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











08/04/2013

Stitches (2012)

Stitches (2012)

Conor McMahon
Ross Noble, Tommy Knight, Shane Murray Corcoran, Gemma-Leah Devereux, Thommas Kane Byrnes, Eoghan McQuinn, Roisin Barron, Hugh Mulhern, Tommy Cullen, Lorna Dempsey, Jemma...
Zie meer details
Coulrofobie, of de angst voor clowns, is een niet zo gekend syndroom. 




Maar toch ken ik vele generatiegenoten die een kleine (of minder kleine) angst hebben voor deze witgeschilderde circusartiest. De oorzaak is uiteraard terug te vinden in de creepy betekenis die de kindervriend al meer dan eens werd toegeschreven, denk maar aan Pennywise The Dancing Clown. Keren we terug naar televisieland dan kent iedereen wel Bassie, die een olijk duo vormde met Adriaan. Ook al was het de bedoeling kinderen te entertainen, toch zal de serie meer dan eens het onderwerp van een of andere nachtmerrie geweest zijn. Bovendien deden films als Killer Clowns From Outer Space de reputatie van deze figuur ook geen goed. Vandaag de dag is de clown af en toe nog terug te vinden in de horrorscène. Zo ook hier. Met Stitches wil Conor McMahon ons de daver op het lijf bezorgen.

De toon van de film wordt meteen gezet wanneer we in de eerste minuten Stitches, de baddas clown van dienst, te zien krijgen in een aftandse caravan. Compleet in clownspak en -schmink, neemt hij zijn vriendin eens goed langs achteren en zij geniet duidelijk van de activiteit. Met kreten als: ‘Fuck me clown!” laat ze ons horen dat ze meer van dit wil. Marginaliteit ten top, hoor ik je denken. Ja, dat is waar, maar hou toch nog maar even vol want deze titel staat garant voor een doldwaze en vermakelijke clown-slasher. Een glimlach bij het verlaten van de filmzaal lijkt me een evidentie en ongetwijfeld zal je met een biertje in de hand nog napraten over enkele moordscènes.

Het verhaal is eigenlijk te verwaarlozen. Voor het verjaardagsfeestje van de 10-jarige Tom werd Stitches uitgenodigd. Tom en zijn vrienden zijn echter niet meteen onder de indruk van zijn grappen. De jongens zoeken hun plezier dan maar op een andere manier en plots valt de clown ten prooi aan hun kwajongensstreken. De ondeugende grappen en grollen lopen echter uit de hand en plots komt Stitches te overlijden. Tom, die de boel in gang heeft gestoken, kan het fatale ongeluk moeilijk plaatsen. Hij worstelt met de gebeurtenissen en het wordt alleen maar erger wanneer hij de begrafenis van Stitches bijwoont. Het is een ietwat ongewone afscheidsviering met centraal een bijzonder occulte gebeurtenis. De aanblik hiervan laat een immens mentaal litteken bij de jongen na.

De film neemt na deze gebeurtenis een tijdssprong van net geen zeven jaar. Tom bereidt zich voor op zijn 17e verjaardag. De onzekerheid en zenuwen breken uit wanneer hij plots het huis voor zich alleen heeft. Zijn vrienden grijpen deze kans en willen een wilde verjaardagsparty organiseren. Het huis vult zich met pubers, drank en soft drugs: een ordinair tienerfeest dus. Maar wat zal er gebeuren wanneer de eregast, Stiches, zijn entree maakt?

Conor McMahon doet met deze film zeker geen gooi naar een prijs voor het meest originele script, wel levert hij een leuke crowd-pleaser af. Het verhaal, en zelfs de cast, zijn ondergeschikt aan de kills die gepland staan. Dit alles zorgt voor een leuke, maar helaas geen fantastische film.

Wat is er dan allemaal zo leuk? McMahon spekt Stitches met een hoge gore-factor die dan nog eens gepaard gaat met de nodige humoristische insteken. Het gejuich zal ongetwijfeld door de zaal weerklinken bij het aanzien van de diverse moorden want die zijn, tot op zekere hoogte, vernieuwend en worden bijgestaan door redelijke special effects. Hoe de tieners aan hun eind komen is over the top, zelfs compleet fout, maar oh zo leuk! Het gereedschap dat Stiches voor handen heeft varieert van een ijsschepper tot een ordinaire paraplu. Men laat het cliché van een mes en een bijl gelukkig achterwege. Bij de personages krijgen we helaas te maken met voorgekauwde en uit onze strot komende kenmerken van diverse tienerfilms. Diepgang is in de verste verte niet te bespeuren! Gelukkig beginnen ze weliswaar nooit te irriteren.

Maar het is dan ook de clown die de show moet stelen. Helaas kon hij me niet helemaal bekoren. De one-liners en zijn kills hebben ‘het’ wel, maar jammer genoeg is van karakterontwikkeling niets te merken. Je krijgt hierdoor geen feeling met het personage, niet in het begin maar ook niet op het einde van de film. Net zoals Tom vond ik hem niet meteen grappig. McMahon mocht gerust de verschillende kanten wat uitvergroot hebben: Stiches iets softer maar theatraler en onze kinderen / tieners net iets kwaadaardiger. Nu schommelt het iets te veel tussen beide zaken in en kon het me niet helemaal boeien.

Stitches begint met volgende waarschuwing: “If a clown dies before finishing a party, he can never rest in peace. And the joke is never as funny the second time round.” Negeren die boel. Het is pas vanaf het moment dat Stiches het graf verlaat dat het echte amusement begint. Een ware midnight movie die ons terug brengt naar de goeie sfeer van de slashers uit de jaren ‘80.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...