The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











15/11/2013

Rurouni Kenshin (2012)

Rurouni Kenshin (2012)

Keishi Ohtomo
Kenshin Himura, Kanryuu Takeda, Megumi Takani, Kaoru Kamiya, Saito Hajime,... 

Zie meer details
Rurouni Kenshin opent zoals het hoort: met een grootse strijd, stijlvolle katana gevechten en liters bloed. De toon is gezet en het wordt onmiddellijk duidelijk dat dit één van de zeldzame voorbeelden is van een anime live action adaptatie die wél werkt.  




Tijdens deze eerste minuten zien we hoe Kenshin, dan nog Battosai, op moordpad gaat tijdens de burgeroorlog aan het einde van het samurai-tijdperk. In de prachtige bergen van Kyoto wordt gestreden tussen de samurai en de soldaten van de Meji regering, waarbij die laatsten uiteindelijk aan het langste eind trekken. Verslagen verlaat Battosai het slagveld en zwerft tien jaar door Japan, als boetedoening voor de vele levens die hij heeft genomen. Wanneer hij in een plattelandsdorpje neerstrijkt hoort hij over een moordenaar die zichzelf Battosai noemt. Op zoek naar de man die zijn naam door het slijk haalt, wordt de tot inkeer gekomen strijder geconfronteerd met bekenden uit zijn verleden, wat vervelende herinneringen oproept. Hij wordt gelukkig bijgestaan door de vriendelijke Kaoru die haar dojo dreigt kwijt te raken aan de hebzuchtige rijkaard en opiumdealer Kanryuu. Kenshin schiet haar te hulp en gaat de strijd aan zonder ook maar één leven te nemen.

Zoals fans van de anime al door zullen hebben is het plot van de film opgebouwd uit elementen van de eerste twee verhaallijnen van de getekende versie. Hoewel de gebeurtenissen en plotwendingen zich uiteraard in hoger tempo opvolgen, hebben de makers het origineel eer aangedaan. De belangrijkste personages zijn aanwezig, grote plotpoints worden aangehaald en de algemene indruk is dat de anime met zorg werd behandeld. De film houdt daarbij een mooi evenwicht tussen actie en romance, de twee elementen waar Kenshin bekend om staat. Helaas kent de romantiek niet de kracht van de actiesequenties; hoewel de acteurs hun best doen wordt de spanning tussen Kenshin en Kaoru slechts op enkele momenten zo sterk als in de anime. Dit is ten dele te wijten aan de matige acteerprestatie van Takeru Sato die Kenshin vertolkt. Het contrast met zijn medespelers versterkt dit: in vergelijking met Emi Takei, die Kaoru speelt, lijkt Sato gewoonweg ondermaats. Takei is dan ook de ster van de cast en speelt haar rol met verve. Ze weet een stukje geloofwaardigheid en emotie te brengen in een wereld die bol staat van clichés en theatrale dramatiek. Die dramatiek wordt gepersonifieerd door Teruyuki Kagawa (Tokyo Sonata, Devils on the Doorstep) in de rol van de megalomaan Kanryuu die constant staat te springen en schreeuwen. Hij heeft duidelijk lol in zijn spel en doet amper onder voor zijn anime counterpart.

De verschillen tussen de acteurs zijn tekenend voor de wijze waarop gepoogd wordt de anime te imiteren. Zo trekt Kenshin regelmatig zijn iconische ‘Oro’ blik en komen de acteurs qua uiterlijk aardig in de buurt van de inspiratiebron, terwijl op veel andere vlakken meer het realisme dat een live action film met zich meebrengt benaderd wordt. Dit resulteert in wat vreemde keuzes, waarbij een mooi ‘brok-in-de-keel-momentje’ opgevolgd wordt door een stukje flauwe en overdreven humor, waardoor beide delen aan kracht verliezen. Dat de humor vaak de bal mis slaat is tevens een resultaat van de pogingen tot nabootsing: het werkt in de anime omdat gezichten en bewegingen tot het extreme kunnen worden vervormd. In werkelijkheid voelt dit erg geforceerd aan, Takeru Sato’s verwoede pogingen ten spijt. Zijn falende acteerprestatie is dan ook mede het resultaat van slechte regie en scenariële keuzes. ‘Aangrijpende’ momenten worden gecreëerd middels de bekende B-film ‘dramatische blik naar het oneindige’, het personage diep in gedachten verzonken. De getrainde filmkijker zal zich hier echter vooral aan irriteren en de lange stiltes als ongemakkelijk ervaren, wat ten koste gaat van de gehele ervaring.

Dan zijn we gearriveerd bij veruit het belangrijkste aspect van Rurouni Kenshin: de gevechten. De prachtig gechoreografeerde vechtsequenties zijn een lust voor het oog. Ze zijn gevarieerd, heerlijk snel en zonder veel special effects of CGI poespas (wat Japanse films kennende een zegen is). Heel af en toe wordt er gebruik gemaakt van touwen om de acteurs enigszins te laten zweven, maar verder zien ze er aardig realistisch uit. Gelukkig zijn ze de battles bovendien talrijk en zit je daarom nooit lang verlegen om een fijne strijd. Toch is de speelduur van Rurouni Kenshin aan de lange kant met zijn 135 minuten. Met name omdat het plot ernstig lijdt aan gebrek aan diepgang. Al snel heb je door waar het verhaal heen gaat en hoe het zal eindigen, waardoor de langere gesprekken en tragere delen op den duur ietwat saai dreigen te worden. Gelukkig zijn de vechtscènes meestal niet ver weg, wat veel goed maakt.

Bij dit type film is het eindvraagstuk altijd tweeledig: is het wat voor de fans? En is het wat voor de leek die voor het eerst in aanraking komt met Kenshin & Co? In dit geval denk ik dat beide groepen tevreden zullen zijn met de live action adaptatie. Het is een cliché, maar er is voor elk wat wils. De gevechten zijn voor iedereen genietbaar en vormen het stralende hart van Rurouni Kenshin. Daarnaast zijn de makers vrij trouw gebleven aan het origineel, wat door de fans gewaardeerd zal worden. Tenslotte is het leeuwendeel van de cast sterk en lijken ze lol te hebben met hun rollen, helaas op hoofdrolspeler Taso na. Dit, wat vreemde keuzes en een oppervlakkig narratief, houden Rurouni Kenshin af van een topscore. Laat dit je echter niet weerhouden om de film zelf eens te zien, want er is genoeg om van te genieten. Gelukkig maar, want de man met het gedraaide zwaard keert volgend jaar nog twee keer terug!

(Distributeur: Splendid Film / Vanaf oktober verkrijgbaar in de gekende multimedia stores)



Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...