Pin (1988)
De jeugd van Leon wordt gekenmerkt door jaren van kilte. 
Frankenstein (1931)
Op een kerkhof wordt een begrafenisceremonie gehouden terwijl twee mysterieuze individuen het gebeuren nauwlettend bekijken.
Dracula (1931)
Na een lange reis bereikt makelaar Renfield eindelijk Transsylvanië, maar het laatste stukje richting het kasteel van Graaf Dracula verloopt uiterst...
Carnival of Souls (1962)
Organiste Mary Henry zit met twee vriendinnen in de wagen van haar trip te genieten tot het gezelschap uitgedaagd wordt aan een dragrace deel te nemen. 
Salon Kitty (1976)
In opdracht van de SS moet hoerenmadam Kitty haar befaamde bordeel Salon Kitty elders gaan uitbaten.











12/06/2011

Invasion of The Body Snatchers (1956)

Invasion of The Body Snatchers (1956)

Don Siegel
Dokter Miles J. Bennell bevindt zich op een conventie wanneer hij door zijn secretaresse wordt opgebeld met de boodschap zo snel mogelijk terug naar huis te komen. Ze vertelt hem dat ze in de afgelopen dagen overspoeld werd door telefoontjes van patiënten die allen Miles dringend willen spreken. 




Eenmaal terug in het stadje Santa Mira blijkt zijn wachtzaal helemaal niet vol te zitten, maar al gauw merkt Bennell op dat er iets grootschaliger aan de hand is. Verschillende mensen komen druppelsgewijs naar hem toe en vertellen angstig hoe ze vermoeden dat een emotieloze dubbelganger een familielid heeft vervangen. Op het eerste zicht denkt Miles dat het stadje te kampen heeft met een soort hysterie tot hij samen met zijn love-interest Becky naar het huis wordt geroepen van Jack Belicec. Daar aangekomen zien ze een soort van lichaam liggen dat zich de fysieke kenmerken van Jack begint aan te meten wanneer die laatste ligt te slapen. Niet lang daarna ontdekken ze hoe grote 'seed-pods' in huizen geplaatst worden die verantwoordelijk zijn voor het aanmaken van de duplicaten en het oplossen van diens originelen. Wanneer Jack en zijn vrouw hieraan ten prooi vallen, proberen Miles en Becky kost wat kost uit Santa Mira te vluchten om de inwoners van de naburige steden te verwittigen en de verspreiding van deze 'od-people tegen te houden.

De review van deze Invasion of The Body Snatchers zit al heel lang in mijn hoofd en lijf, maar ik besloot hem opzij te leggen tot ik vond dat het juiste moment was aangebroken. Dat moment is er nu gekomen door het onfortuinlijke heengaan van Kevin McCarthy, hoofdrolspeler in Invasion. Het speciale aan Invasion of The Body Snatchers ligt hem in het feit dat deze de reden is waardoor ik het concept van Cult's Playground heb bedacht. Op een gegeven moment was ik met enkele anderen verwikkeld in een discussie op een filmforum. Het topic was remakes waarna iemand met veel bravoure zei dat hij de originele Invasion de beste vond van alle sindsdien verschenen remakes. Geïntrigeerd vroeg ik hem naar meer waarna hij zei dat niemand de rol van Miles J. Bennell beter kan spelen dan Donald Sutherland. Jammer genoeg speelt Sutherland de hoofdrol in de allereerste remake uit 1978 en niet in de originele film. Een kemel van jewelste maar wat blijkt na verder onderzoek op diverse fora en dergelijke? Bitter weinig mensen kennen deze versie uit 1956, laat staan dat ze hem ooit gezien hebben...

 

 

Vooraleer ik verder ga wil ik eerst een duidelijk statement maken, namelijk dat ik absoluut tegen remakes ben ongeacht over welke filmproductie het gaat. Dit wil echter niet zeggen dat ik alle remakes ook slecht vind, de Donald Sutherland versie van Invasion uit 1978 geregisseerd door Philip Kaufman vond ik zelfs goed en ook de remake van The Fly door David Cronenberg valt bijvoorbeeld onder die categorie. Laten we dan even stilstaan bij The Fly. Hoeveel onder jullie weten dat de versie uit 1986 eigenlijk een remake was van die uit 1956 en dat die deel uitmaakte van een trilogie? Hoeveel onder jullie weten dat niemand minder dan Vincent Price een hoofdrol speelde in de originele The Fly? Hoeveel onder jullie weten nog wie Vincent Price is, laat staan Bela Lugosi of Boris Karloff?

 

Dat we stilaan in een soort van gemakzuchtige maatschappij aan het evolueren (degeneren zou misschien het betere woord zijn) zijn, is een statement waar ik niet als enige achter sta. Ook de filmgeschiedenis kreunt hieronder aangezien meer en meer mensen het verleden als het verleden en dus als niet, of toch veel minder, de moeite aanzien. Vooral de blockbuster-generation nestelt zich nogal gemakkelijk in die stelling en het is niet zo moeilijk om je achter hen te scharen. Binnenkort komt bijvoorbeeld de remake uit van Fright Night. Dat Colin Farrell's marktwaarde veel hoger ligt dan die van zijn voorganger Chris Sarandon lijkt me duidelijk, maar levert dit daardoor ook een beter film af? Dit even terzijde, boezemt volgende stelling mij veel meer angst in: wat is de kans dat de originele Fright Night hierdoor in een vergeethoekje belandt? Als ik even heel pessimistisch verder mag gaan is het niet ondenkbaar dat we in de toekomst niet meer over cult-films zullen spreken maar over obscure-films die zo hard verdrongen zijn door hun remakes (of re-imaginings, maar geef een aap een gouden ring...) dat het verdomd moeilijk zal worden hier nog een DVD of wat dan ook van terug te vinden. Of nog erger, zullen de remakes na verloop van tijd fungeren als een soort van Blob-monsters die hun originelen zullen consumeren zonder enig spoort na te laten? Stel je voor dat 90 procent van de mensheid The Wicker Man enkel en alleen nog kent van dat vehikel met Nicolas Cage? Inderdaad, daar zou een mens 's nachts van wakker liggen!
 

Begrijp me niet verkeerd, ik staar me niet blind op enkel de remakes. Of het nu gaat om de jaren '20 of '70, ieder decennium heeft zijn hits and misses, maar dat maakt het allemaal nog zoveel interessanter. Met Cult's Playground probeer ik beiden ietwat op de voorgrond terug te brengen want zelfs de misses zijn vaak ronduit fantastisch om naar te kijken. Is dit vechten tegen de bierkaai? Die kans is groot want let's face it, als je niet pakweg Jan Verheyen of Jan Doense heet - en dat zeg ik met heel veel respect - is de kans net iets kleiner dat je veel mensen weet te bereiken, maar het zou te gemakkelijk zijn om door die reden helemaal niets te doen. Daarom is het aan jullie, de onvermoeibare lezer die zich wist te worstelen doorheen deze rant, om verder het goeie voorbeeld te geven... Verhef je stem of laat deze en soortgelijke reviews circuleren onder je vrienden en kennissen! Oh, als laatste nog even meegeven voor al diegenen die wat in de war zouden zijn: Bela Lugosi = Dracula, Boris Karloff = Frankenstein, Lon Chaney Jr. = The Wolf Man, Doug Bradley = Pinhead, Robert Englund = Freddy Krueger en zo kan ik wel nog even verder gaan...

 

 

Terug naar Invasion of The Body Snatchers! Het lijkt me ondertussen duidelijk dat dit een echte aanrader is en dit is vooral te danken aan regisseur Don Siegel en de reeds vernoemde en onlangs overleden Kevin McCarthy. Siegel, die in 1991 overleed, zou later trouwens nog veelvuldig samenwerken met Clint Eastwood en in de regie-stoel gaan zitten voor The Beguiled, Dirty Harry en Escape From Alcatraz. Terug naar McCarthy want deze zet echt een wel heel puike en geloofwaardige prestatie neer als man van de wetenschap die eerst feitelijk te werk gaat en denkt, maar meer en meer moet toegeven dat er dingen aan het gebeuren zijn die zijn verstand te boven gaan. Voeg daar nog eens de fantastische muziek bij van Carmen Dragon en je hebt een schitterende film, uitgenomen die ene plot-hole waar ik verder niet over zal uitweiden, aan de kijker om die op te merken. Een fantastisch bijkomend aspect aan deze Invasion is de voice-over van McCarthy die her en der in de film verweven zit. Deze zorgt ervoor dat je als kijker nog meer in zijn beleving gezogen wordt en overstijgt hierdoor het gewone sci-fi / horror genre. De producer van de film probeerde zelfs Orson Welles en science-fiction auteur Ray Bradbury te overtuigen een stukje voice-over in te lezen, maar dat feestje ging jammer genoeg niet door.

 

Oorspronkelijk eindigde de film met de scène waarin McCarthy uiteindelijk de autostrade weet te bereiken en de inzittenden van de voorbijrazende wagens probeert te waarschuwen met onder andere volgende woorden: "You're next, you're next!" Zowel regisseur Siegel als scenarist Daniel Mainwaring waren misnoegd toen de studio hen zei dat dit einde te pessimistisch was en hier iets op moest gevonden worden. Om die reden werd een proloog en een epiloog aan de film gevoegd waarin we zien hoe Miles J. Bennell in een ziekenhuis wordt binnengebracht en zijn verhaal doet aan twee dokters. Na de ganse flashback blijkt een vrachtwagen met seed-pods ontdekt te zijn waarna de FBI gecontacteerd wordt. Of deze tussenkomst voldoende zal zijn wordt weliswaar in het ongewisse gelaten. Persoonlijk ben ik meer te vinden voor het originele einde dat trouwens - vroeger toch - zo op televisie werd uitgezonden aangezien die versie mijn eerste kennismaking was met de originele Invasion. 

Hoewel Kevin McCarthy in 1951 voor zijn rol als Biff Loman in Death of a Salesman genomineerd werd voor een Academy Award en een Golden Globe won, zal hij voor mij altijd vereenzelvigd worden als de ster van Invasion of The Body Snatchers en dit niet meer dan terecht...