The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











27/02/2014

House of 1000 Corpses (2003)

House of 1000 Corpses (2003)

Rob Zombie
Rainn Wilson, Sid Haig, Karen Black, Bill Mosely, Sheri Moon Zombie,... 
Zie meer details
Twee jonge koppels trekken samen het land door, op zoek naar rariteiten. 




Wanneer ze de avond voor Halloween de zaak van Captain Spaulding bereiken, kent het enthousiasme van de twee heren in het gezelschap geen grenzen. Het tankstation van dit curiosum staat vol met vreemde objecten en de groteske clown bezit zelfs zijn eigen kermisattractie over bekende seriemoordenaars. Het is daar dat hij het verhaal van Dr. Satan uit de doeken doet, een plaatselijke legende over een kundig chirurg annex seriemoordenaar die opgehangen werd aan een boom waarna zijn lijk de volgende dag op mysterieuze wijze verdween.

Volledig opgehitst trekken ze naar de bewuste boom en pikken ze onderweg liftster Baby op die in de buurt woont. Pech valt hen echter ten deel wanneer ze in het pikdonkere landschap met een lekke band stil vallen. Aangezien de wagen zich blijkbaar op wandelafstand van het huis van de liftster bevindt, biedt Baby de diensten van haar broer aan die over een takelwagen beschikt. Niet lang daarna zitten ze allemaal in het huis van de familie Firefly, stuk voor stuk rare snuiters die er bijzondere gewoontes op na houden. Naarmate de tijd vordert stijgt de nervositeit, maar wanneer een van de meisjes het aandurft Baby te vernederen, begint de nachtmerrie pas echt met onvoorziene gevolgen.

Het regiedebuut van Rob Zombie is ondertussen elf jaar oud en betekende bij zijn release nagenoeg onmiddellijk al het einde van zijn filmcarrière. Correctie, eigenlijk veertien jaar oud, want het duurde maar liefst drie jaar vooraleer een distributeur werd gevonden om de film te releasen. Die taak lag oorspronkelijk in handen van Universal Pictures tot die zich plots terugtrok uit angst dat de film een te strenge rating zou krijgen en daardoor geen volk naar de zalen kon lokken. Uiteindelijk was het, wie anders, Lionsgate die in de bres sprong waarna de commotie kon beginnen. Zowel critici als het overgrote deel van de betalende klanten verguisden de film. House of 1000 Corpses werd afgeschilderd als een gefaald persoonlijk project, een opeenstapeling van referenties naar andere films overgoten met een lelijk artistiek sausje.

Anno 2014 vallen enkele dingen echter wat beter te kaderen. Als eerste is er het aanbod van Amerikaanse horror die ons ten deel viel vanaf de eeuwwisseling en dat was op zijn minst pover te noemen. Het merendeel van de ‘echte’ horrorliefhebbers had toen al door dat hun honger beter gestild kon worden door hun interesse te richten op de Franse en Aziatische markt. Titels als Leprechaun: In The Hood, Elvira’s Haunted Hills en The Toxic Avenger IV just wouldn’t do. Niettegenstaande er in de eerste drie jaar weliswaar enkele degelijke films verschenen, waaronder Final Destination, kan er niets gevonden worden wat, zelfs met moeite, een vergelijking met House of 1000 Corpses doorstaat. Het minste wat je namelijk over deze titel kan zeggen is dat die op veel vlakken onconventioneel is en duidelijk buiten de lijntjes kleurde, wat niet in dank werd afgenomen noch op enig begrip kon rekenen.

Bijna grotesk lang werd bovendien het lijstje met horrorprenten waarop Zombie zich gebaseerd zou hebben en waaruit hij zelfs letterlijk shots had gekopieerd. Gaande van de onvermijdelijke The Texas Chainsaw Massacre naar Se7en tot zelfs de eerste twee Evil Dead films, Last House on the Left, I Spit on Your Grave en zelfs Rosemary’s Baby. U leest het goed: Polanski’s Rosemary’s Baby. Ook dit mag en moet wat genuanceerd worden. Rob Zombie is namelijk de eerste om toe te geven dat hij zijn interesses in House heeft proberen te stoppen, films of thema’s die hem al jaren intrigeren waaronder hoofdzakelijk de klassieker van Tobe Hooper en de gruweldaden van The Manson Family. De bewering van het effectief overnemen van shots gaat echter wat ver, gevoed door een bijzonder effectief sneeuwbaleffect aan negatieve reacties kort na de release. Hoe je het ook wil noemen, de hommage, referentie of het leentjebuur spelen bestond al lang voor House en is nog steeds niet verdwenen. De vraag is of je er uiteindelijk in slaagt een degelijke prent af te leveren of het geheel gewoon een flauw doorslagje wordt van de som van de verschillende bronnen waar men inspiratie uit wist te halen. Laten we hierover dan ook niet al te kortzichtig zijn: de catalogus der horrorfilms zou herleid worden tot een bijzonder dun weekblad indien we alle titels zouden verwijderen waar men uit een reeds bestaand vaatje besloot te tappen. En dan heb ik het zelfs niet over remakes.

Wat House of 1000 Corpses uiteindelijk bezit is een heel degelijk eerste uur waarin we enkele mooie shots, zelfs stukken (het ganse segment ondersteund door I Remember You van Slim Whitman), kunnen opmerken, er best solide geacteerd wordt en het tempo continu hoog ligt. Captain Spaulding wordt sterk neergezet door Sid Haig en het personage werd, naarmate de jaren verstreken, een liefdevol omarmd horroricoon. Verder valt er weinig verkeerd te zeggen over Bill Moseley (Otis Firefly) noch over de vier onfortuinlijken die in handen vallen van de krankzinnige familie (Rainn Wilson, Erin Daniels, Chris Hardwick en Jennifer Jostyn). Karen Black balanceert echter ietwat duidelijk op de rand van overacting terwijl je er niet omheen kan dat het debuut van Sheri Moon Zombie (Baby) niet echt geslaagd te noemen valt. Groot was trouwens mijn verbazing toen ik zag hoe ze veel positiever voor de dag kwam in de sequel The Devil’s Rejects uit 2005. Opvallend is ook hoeveel zorg en aandacht besteed werd aan de set-design en belichting, op zich al reden genoeg om de film nogmaals te bekijken!

Tijdens de laatste dikke twintig minuten van de film lijkt Zombie echter de pedalen wat te verliezen. Hoewel er tot dan toe al veelvuldig met de continuïteit een loopje werd genomen, voelt het aan alsof plots alle ‘logica’ moest wijken om de climax om te toveren tot een echte nachtmerrie. Vooral het verschijnen van Earl Firefly, oftwel The Professor, is bijzonder geforceerd, niet in het minste omdat je er als kijker amper een anekdote van dertig seconden over mocht vernemen nog voor de helft van de runtime was verstreken. Het verschil tussen beide stukken wordt daardoor iets te groot en voelt onsamenhangend.

Typerend is bovendien de eigenzinnige look die aan de film werd gegeven, met als belangrijkste kenmerk de bizarre cutscenes waarin een personage de kijker vaak rechtstreeks lijkt toe te spreken en die een inverted look meekregen of er bijzonder groezelig uitzien. Dat laatste werd trouwens bereikt door deze stukjes na de eigenlijke opnames met een 16mm camera te filmen in de kelder van Rob Zombie zelf. Toegegeven, sommigen hadden beter de uiteindelijke versie niet gehaald, maar helpen de vreemde sfeer te creëren die House kenmerkt. Uiteindelijk is mijn eigen mening over deze film nagenoeg dezelfde gebleven als tien jaar geleden, toen ik reikhalzend uitkeek naar de Belgische DVD-release in juni 2004: House of 1000 Corpses is allerminst een slechte horrorfilm, kent een degelijke opbouw, stelt tijdens het laatste stuk wat teleur, maar was en is nog steeds eigenzinnig en net dat valt toe te juichen.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...