The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











09/05/2014

De Poel (2014)

De Poel (2014)

Chris W. Mitchell
Gijs Scholten van Aschat, Carine Crutzen, Katja Herbers, Jamie Grant,... 
Zie meer details
De Poel is de eerste productie van het nieuwe Nederlandse label House of Netherhorror.




Jan Doense is hier het brein en de bezieler van en samen met de crème van de Hollandse genrecinema vormt hij een denktank voor het ondersteunen en het creëren van meer horror in Nederland. Bij de presentatie van House of Netherhorror stelde men vier filmproducties voor. Het grote probleem bij dergelijke prenten is dat de belofte van de verhaallijn op papier vaak moeilijk om te zetten valt naar het grote scherm. Dit zorgde in het geval van De Poel voor veel problemen, maar dankzij crowdfunding is men er toch in geslaagd de film te maken en uiteindelijk aan het publiek voor te stellen.

Onze noorderburen hebben de gewoonte om nogal recht voor de raap te zijn. Welnu, die eigenschap neem ik even over door te zeggen dat deze film het ‘debuut’ betekende van dit nieuwe label / platform, maar hopelijk later nooit, de drie nog te maken films indachtig, als de pièce de résistance ervan bestempeld zal worden.

Het verhaal gaat als volgt: Lennaert en Rob waren voorheen twee collega’s die in de bankwereld een betrekking hadden. Door de economische crisis verloren ze beiden hun job en, om alles nog wat erger te maken, neemt de vrouw van Rob de benen. Lennaert ziet in de benarde situatie echter een opportuniteit voor zowel zijn vriend als hemzelf. Tijdens een kampeertrip met zijn vrouw, twee tienerzonen en Rob en zijn dochter Emilie, wil hij zijn toekomstplannen aan iedereen kenbaar maken.

Lennaert kan je makkelijk omschrijven als een echte buitenmens. Hij doet dan ook zijn best om naar het beste en mooiste plekje op zoek te gaan en vindt dat bij een poel. Eens hij er zich van vergewist heeft dat dit wel het summum moet zijn, slaan ze hun tenten op en wanneer de avond zijn intrede doet zit men samen rustig en knusjes rond het kampvuur. Rob begint er een verhaal te vertellen over een legende die in deze streek verteld wordt van mond tot mond. In de wateren van deze poel zou een mysterieuze kracht aan het werk zijn die ervoor zorgt dat mensen in het niets verdwijnen. Larie en apekool volgens de anderen rond het vuur. Toch blijkt niet alles koosjer te zijn, want bij het ontwaken de volgende ochtend staat men voor een compleet raadsel!

Tijdens de eerste minuten van De Poel krijg je het gevoel dat je naar een nieuwe slasher zal kijken. De setting, de opbouw,… Gewoonweg alles doet je dit gevoel krijgen. Toch draait het totaal anders uit. Als kijker zie je hoe de hoofdrolspelers psychologisch ten onder gaan aan de isolatie in de wildernis. Een pluspunt, maar ook hier moeten wat kanttekeningen gemaakt worden aangezien het er soms net iets te vingerdik op ligt. Zo kan je vaak al gaan voorspellen wat de volgende scène zal inhouden en hoe de verhoudingen tussen de verschillende karakters zullen verlopen. De suspense verdwijnt zo geleidelijk aan uit het verhaal en ondanks de korte runtime van de film keek ik meer dan normaal naar mijn horloge. Daaruit concluderen dat de film saai is, zou net iets te kort door de bocht zijn. Maar het is wel een feit dat de film nooit echt onder mijn huid is gaan kruipen.

Misschien had ik ook wel een te hoog verwachtingspatroon. De acteerprestaties van zowel Gijs Scholten van Aschat en Carine Crutzen vond ik bijvoorbeeld net iets onder het te verwachte niveau. Het kwam voor mij af en toe te schreeuwerig over en die overacting zorgt voor een verlies aan geloofwaardigheid. Tijdens de film maakte ik bovendien vaak een vergelijking met de Belgische film Linkeroever (Pieter Van Hees, 2008) die ik een paar treden hoger inschat.

De Poel zal waarschijnlijk wel zijn publiek bereiken en ik hoop dat het deuren zal openen voor meer producties van House of Netherhorror. Want ook al beweert men soms dat Nederlandse horror op sterven na dood is, er is maar één topper nodig om in dit wereldje een sneeuwbaleffect te veroorzaken.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...