The Miracle of Life (2013)
Afgelopen zomer kreeg ik tijdens mijn vakantie een leuke email. 
Hellraiser (1987)
Frank Cotton is een man op zoek naar het ultieme genot.
The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Sally en haar invalide broer Franklin willen de vakantie doorbrengen in het verlaten huisje van hun grootouders. 
Candyman (1992)
Laatstejaarsstudente Helen Lyle maakt samen met haar vriendin Bernadette een thesis over stadslegendes. 
A Nightmare on Elm Street (1984)
Vier tieners hebben allen afschuwelijke nachtmerries waarin dezelfde figuur centraal staat. 











09/04/2013

Citadel (2012)

Citadel (2012)

Ciaran Foy
Tommy en zijn hoogzwangere vrouw worden uit hun appartementsgebouw gezet. 




Ze zien in deze verplichting een mooie kans om zich te gaan vestigen in een betere buurt. Het koppel staat te popelen om de ongure buurt achter hun te laten en zich te settelen als een echt gezinnetje. Die blijdschap wordt met de grond gelijk gemaakt door een brutale aanval op beiden tijdens de verhuis. Tommy en zijn vrouw zijn druk bezig alle spulletjes uit de oude woonst te halen, maar wanneer hij de lift wil nemen blokkeert het verouderde toestel. Door het venstertje van de liftdeuren ziet hij hoe zijn vrouw brutaal wordt aangevallen door enkele tieners. Het is raden naar de motieven van de jonge bende, maar hun daden zijn des te gewelddadiger. Tommy zijn wereld staat op instorten. Zijn vrouw ligt in een diepe coma en hij blijft voorlopig alleen achter met zijn kersverse dochter Elsa.

De jonge vader is een gebroken man. Niet alleen moest zijn intens geluk op enkele uren plaatsmaken voor immens verdriet, door het drama heeft hij ook nog een grote angst ontwikkeld voor het onbekende. Die pleinvrees of agorafobie zorgt ervoor dat het angstzweet hem uitbreekt wanneer hij zijn vertrouwde omgeving moet verlaten. Deels daardoor, maar ook omwille van het feit dat hij zijn comateuze vrouw bij wil blijven staan, blijft hij samen met zijn dochtertje op zijn huidige woonplaats vertoeven. Inmiddels is hij wel het flatgebouw uitgetrokken, maar zijn huis is niet de gedroomde plek om een kind op laten groeien. Hij wil wel naar een betere plek trekken, alleen beletten zijn agorafobie en het zorgen voor zijn vrouw om dit daadwerkelijk te doen. Wanneer ze enkele maanden later echter de strijd verliest, is er voor Tommy geen reden meer om te blijven. Hij besluit om alles achter hem te laten en zich te focussen op het welzijn van zijn baby. Het tij lijkt te keren, maar helaas voor Tommy duiken net dan dezelfde bende tieners terug op.

Ciaran Foy heeft met Citadel de uitlaatklep gevonden voor zijn eigen emotionele problemen. Hij is zelf het slachtoffer geweest van een brutale overval en die gebeurtenis heeft hem ertoe aangezet om dit verhaal te maken.

Aangezien zijn opgelopen trauma’s duidelijk voelbaar zijn doorheen de film, is Citadel dan ook bijzonder donker geworden wat niet meteen zorgt voor makkelijk kijkvoer. Foy probeert de emotionele gevolgen van dergelijke gebeurtenis over te brengen naar de kijkers en het is mede dankzij een ijzersterke Aneurin Barnard (Tommy) dat hij hier zeer goed in slaagt. We worden zowaar meegetrokken in de penibele omstandigheden van het hoofdpersonage. Reeds vanaf de eerste aanval in de film, die op zijn hoogzwangere vrouw, zat ik met een benepen gevoel te kijken. De machteloosheid die Tommy ervaart in de geblokkeerde lift druipt van het scherm en beklijft je. Al geef ik het misschien niet graag toe, toch raakten de beelden mijn mannenhart onder die harde bolster. Het moet toch wat zijn om machteloos toe te moeten kijken hoe je geliefde compleet in elkaar geronseld wordt.

Het gebruik van schaduwen en geluid, vooral dan wanneer de bende jongelui eraan komt, werkt bijzonder effectief. Het geluid werd heel goed gepositioneerd en er is ook veel aandacht besteed aan het correct zetten van de details bij het gebruik van die schaduwen. Foy gaat hier een stuk verder dan de gewone standaard. Door te spelen met deze elementen beleef je zelf voor een deel de angst van de agorafobie. Qua sfeer en belevingsgevoel zet Ciaran hier zeker een dijk van een film neer. Meer dan eens zijn de haartjes op mijn armen recht komen staan.

Het verhaal zal echter niet iedereen kunnen overtuigen van zijn kunde. Het moet ons vooral meenemen in het verwerkingsproces. In dit typisch Britse verhaal komen toch enkele clichés aan bod. Zo zijn de aanvallers een groep jongeren die geen toekomst blijken te hebben. De verloedering is alom aanwezig en de buurten vallen allen ten prooi aan deze bad guys. Ze troepen samen, verschuilen zich onder hun hoodies en richten een ware ravage aan. Komt dit je niet een beetje bekend voor? Gelukkig heeft het verhaal toch iets meer diepgang gekregen. Maar toch…

Citadel kan je een meer dan geslaagd debuut noemen. Dankzij enkele goeie, tot zelfs memorabele, scènes is het een film geworden die ik niet snel zal vergeten. Het angstgevoel dat de regisseur in zijn film wou stoppen, wist hij absoluut over te brengen. Maar toch, ergens onderweg is hij me verloren. Jammer genoeg strookte zijn visie betreffende het einde niet helemaal met mijn beleving ervan.
 


Naam:
E-mail:

Uw e-mailadres wordt niet getoond.


Wie wint er?

Zelfs de Frog Bros. moeten zich verdedigen tegen spambots met
een anti-spamvraag. Beide antwoorden zijn trouwens goed...